امروز نمایشگاه مطبوعات بودم . از بیشتر رسانه هایی که پیگیرشون هستم دیدن کردم با برخی افراد سیاسی و جریان ها هم صحبت کردم و خیلی چیزها یاد گرفتم . ساعت حدود 3 بود یه صدای شعر خوانی می اومد نزدیک شدم غرفه ی دانشکده ی خبر بود برنامه ی تست صدای گویندگی داشتند اما هر کی بالا میرفت برای تست صدا احساس به خرج میداد خیلی دلم میخواست یه شعر هم من بخونم ولی ساعت 6 دیگه برنامه تموم شد و نوبت به من نرسید . اما الان ساعت 1 بامداد بارون خوبی شروع به باریدن کرده و من دارم زیر لب شعر " بی تو مهتاب شبی را زمزمه میکنم " و نسکافه میخورم . دیگه چیزی از دنیا نمیخوام همین برام کافیه شب بارون نسکافه داغ دفتر شعرم پی نوشت : بارون داره شدت میگیره پی نوشت : نمی دانم چه کسی آرزوی باران کرده امشب نمیدانم او کیست که خدا اینچنین دوستش دارد باران حسابی میبارد صدای باران هم چیز دیگری است مخصوصا اگه حیاطی بزرگ با درخت ها و برگ های ریخته داشته باشی امشب شبی است که باید تا صبح بیدار بود تا صبح عاشقی کرد سر شب ماه نو در آسمان پدیدار بود آسمان قشنگ بود ظهر هم ابرهای نامتراکمی در حال جست و خیز بودند در آ

بسم الله الرحمن الرحیم نیاز به یک تسویه حساب همیشه اسم تسویه حساب جذاب و شیرینه مخصوصا اگه یکی بهت بدهی گنده ای داشته باشه هی به فکر اینی که طرف حسابشو تسویه کنه و تو هم خرج داری زندگی داری ولی اگه طرف حسابت خدا باشه چی ؟ ! یعنی یه حساب و کتابی بین خدا و خودت داشته باشی. خدا که الطاف بی نهایتش هر روز و در هر لحظه برامون جاری میشه و اگه چشممون باز باشه و روزنه ی قلبهامون رو به روی خدا نبسته باشیم میتونیم بهتر متوجه داستان بشیم ولی بعضی وقت ها هست که اونقدر پر رو شدیم که علاوه بر دیدن الطاف خدا بازم میریم طرف شیطان اینجا جاییه که دیگه خط قرمزه و هر طور شده باید جلومون گرفتعه بشه بعضی وقتها حکومت این وظیفه رو تقبل میکنه و ما رو از جهنم رفتن باز میداره بعضی وقتها این نقش رو یک عالم دینی بعضی وقتها پدر و مادر بعضی وقتها یک دوست و بعضی وقتها خدا خودش وارد کار میشه و مثلا یه اخم کوچیک میکنه تا بفهمی که دنیا دست کیه یا یه نشونه هایی قرار میده واست که حالی بشی نباید مسیرتو کج کنی ولی خب انسان همواره ناشکر و ناسپاسه و کفران نعمت میکنه و مراحل بعد از اون مراتبی داره که مثلا اگه خدا از قبل روت سر

از من رمیده ئی و منِ ساده دل هنوز
بی مهری و جفای تو باور نمی کنم!

دل را چنان به مِهر تو بستم که بعد از این
دیگر هوای دلبر دیگر نمی کنم!

غم که می آید در و دیوار شاعر می شوددر تو زندانی ترین رفتار شاعر می شود می نشینی چند تمرین ریاضی حل کنیخط کش و نقاله و پرگار ، شاعر می شود تا چه حد این حرفها را می توانی حس کنیحس کنی دارد دلم بسیار شاعر می شود تا زمانی با توام ، انگار شاعر نیستماز تو تا دورم ، دلم انگار شاعر می شود باز می پرسی چطور اینگونه شاعر شد دلت ؟تو دلت را جای من بگذار ، شاعر می شود گرچه می دانم نمی دانی چه دارم می کشماز تو می گوید دلم هر بار شاعر می شود

مائیم که از بادهٔ بیجام خوشیم
هر صبح منوریم و هر شام خوشیم

گویند سرانجام ندارید شما
مائیم که بیهیچ سرانجام خوشیم

مولانا

پیرم و گاهی دلم یاد جوانی میکندبلبل شوقم هوای نغمهخوانی میکند همتم تا میرود ساز غزل گیرد به دستطاقتم اظهار عجز و ناتوانی میکند بلبلی در سینه مینالد هنوزم کاین چمنبا خزان هم آشتی و گلفشانی میکند ما به داغ عشقبازیها نشستیم و هنوزچشم پروین همچنان چشمکپرانی میکند نای ما خاموش ولی این زهرهی شیطان هنوزبا همان شور و نوا دارد شبانی میکند گر زمین دود هوا گردد همانا آسمانبا همین نخوت که دارد آسمانی میکند سالها شد رفته دمسازم ز دست اما هنوزدر درونم زنده است و زندگانی میکند با همه نسیان تو گویی کز پی آزار منخاطرم با خاطرات خود تبانی می

راستش را بخواهی
میان این همه گرفتاری
تو بیشتر گرفتارم کردی!

خوش به حال من و دریا و غروب و خورشیدو چه بی ذوق جهانی که مرا با تو ندید رشته ای جنس همان رشته که بر گردن توستچه سروقت مرا هم به سر وعده کشید به کف و ماسه که نایابترین مرجان ها تپش تبزده نبض مرا می فهمید آسمان روشنی اش را همه بر چشم تو داد مثل خورشید که خود را به دل من بخشید ما به اندازه هم سهم ز دریا بردیم هیچکس مثل تو و من به تفاهم نرسید خواستی شعر بخوانم دهنم شیرین شد ماه طعم غزلم را ز نگاه تو چشید منکه حتی پی پژواک خودم می گردم آخرین زمزمه ام را همه شهر شنید محمد علی بهمنی

عمر که بیعشق رفت
هیچ حسابش مگیر
آب حیات است عشق
در دل و جانش پذیر..

مولانا